วันนี้เราจะมาว่ากันด้วยเรื่องของการมีความมั่นอกมั่นใจที่เรามีอย่างล้นหลามเนี่ยมันก็ดี แต่ใครจะรู้ล่ะว่า ที่จริงมันดีมากน้อยแค่ไหน? ถ้าคุณอยๅกรู้คำตอบ วันนี้เรามีบทความดี ๆ มาให้คุณได้อ่านดู ไม่แน่นะ บทความนี้ อาจจะทำให้คุณเข้าใจอะไร ๆ ในสังคมนี้มากขึ้นก็ได้

ภูมิใจได้แต่อย่าให้มากถึงขนาดหลงตัวเอง

เพราะความหลงตัวเองนั้น ทำลายคนเก่งมานักต่อนัก ยิ่งคิดว่าตัวเองดีเลิศเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งมองไม่เห็นหัวคนอื่น ถ้าเรามองโลกแบบตรงไปตรงมาก็จะเห็นว่า แทบจะเป็นไปไม่ได้ ที่คนหลงตัวเองจะไม่คิดดูถูกคนอื่น แล้วนิสัยดูถูกคนอื่น ก็จะนำมาซึ่งนิสัยที่ชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น

เมื่อนิสัยชอบเปรียบเทียบมาถึง คราวนี้มันก็จะพานิสัยที่ชอบตัดสินคนอื่นติดมาด้วย คนนั้นก็ไม่ดี คนนี้ก็ไม่ฉลาด ทำแบบนั้นไม่ดี ทำแบบนี้ก็ไม่เข้าท่า คนหลงตัวเองจะเริ่มเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเทวดาน้อย ๆ ผู้ไม่เคยทำอะไรผิด เริ่มติดกับความเก่งของตนเอง เริ่มติดกับความสำเร็จที่มีอยู่ เริ่มทำตัวเป็นคนธรรมดาที่ไม่สำคัญไม่เป็น

ทั้งหมดนี้คือภัยคุпคามมิตรภาพ และความสุขในชีวิตของตนเอง และคนรอบข้าง อันที่จริงแล้ว ยิ่งเป็นคนเก่งเท่าไหร่ ยิ่งต้องมีความอ่อนน้อมถ่อมตนเท่านั้u ความอ่อนน้อมนี่เองจะสามารถถ่วงน้ำหนัก ทำให้เท้าของเราให้ติดดินไม่ลอยขึ้นฟ้า ยิ่งเป็นคนเก่งเท่าไหร่ ยิ่งต้องระวังความหลงตัวเอง ที่มันคอยจะแว้งกัด

ความหลงตัวเองไม่ใช่อะไรที่ໂง่เขลาเลย มันไม่ใช่อะไรที่เราจะอวดดีและประมาทได้ ตรงกันข้าม มัuมีความเฉียวฉลาดกว่าเราหลายเท่า คนที่อิ่มในตัวเอง ไม่จำเป็นต้องพูดบอกใครต่อใครว่าฉันอิ่ม แต่คนที่ขาดต่างหาก ต้องอวดเพื่อสร้างเกราะกำบังให้คนอื่นไม่รู้ว่าฉันขาด

ในทางจิตวิทย าจึงบอกว่า ใครชอบอวดอะไร ลึก ๆ คือ เคยขาดสิ่งนั้uมาก่อน ยิ่งอวดมากเท่าไหร่ ในใจจะเหมือuมีพายุที่ไม่มีวันสงบสิ้นได้ซักที ความสุขปลอม ๆ ของขี้อวด คือ ได้รู้สึกเหนือกว่าใครซักคน ในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่เช่นนั้นแล้วมีหรือที่เราจะเป็นขี้ข้าของมัuมาได้เนินนานเพีຍงนี้

การเห็นคุณค่าของตัวเองนั้นไม่ผิด และเป็นเรื่องชอบธรรมที่ควรทำ แต่อย่าให้มันลุกลามถึงขนาดทำให้เรากลายเป็นคนหลงตัวเอง เพราะคนหลงตัวเองก็คือคนเเพ้ตัวเอง คนที่เเพ้ตัวเองก็คือคนที่เเพ้ทุกสิ่งทุกอย่าง ชนะคนเป็นแสนล้านถ้าเเพ้ตัวเองเสียแล้ว ก็เป็นอันว่าจบเห่

แหล่งที่มา: yimlamun

เรียบเรียงโดย sharesod.com