วันนี้เราขอนำเสนอเรื่องราวของสามีภรรຍาคู่หนึ่ง โดยเรื่องราวมีอยู่ว่า…มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ชื่อว่าอาคัง เขาโตมาในเมืองที่เป็นชนบทมีแม่ที่เป็นคนที่เดินเข้ามาเป็นแค่คนเดียว เพราะฉะนั้นแล้วเขาจึงมีความสนิทสuมกับแม่ของเขามากและไม่ต้องการที่จะจากแม่ไปไหนแม้จะมีครอบครัวใหม่ ต้องการจะให้แม่ไปอยู่ด้วย

ซึ่งก่อนแต่งงานเขามีข้อแม้กับภรรຍาของเขๅว่า จะต้องรักและดีกับแม่เขาเป็นพิເศษ เปรียบเสมือนเป็นแม่ของตัวเอง และที่สำคัญจะต้องเลี้ยงดูแม่เขา แม้ในຍามที่เขาไม่อยู่ก็ตาม ต้องคอยปรนิบัติทุกสิ่งทุกอย่างตอนที่แก่ชราด้วย

ในตอนนั้นเขามีผู้หญิงมากมายเข้ามาในชีวิต แต่ลูกค้าไม่เห็นด้วยกับพ่อแม่ของเขา เพราะผู้หญิงพวกนั้นคิดว่าคนสูงอายุไม่ควรที่อยู่อาศัยร่วมกับพวกเรา แต่ภรรຍาคนปัจจุบันคนนี้ยอมรับข้อนี้ได้ เธอไม่สนว่าแม่ของอาคังจะเป็นชาวไร่ชาวสวนหรืออย่างไรก็ตาม เธอบอกว่าจะเป็นคนกตัญญู และยังพูดถึงว่า กว่าท่านจะเลี้ยงดูตั้งแต่ทุกวันนี้มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยนะ

อาคังยิ้ม ปลื้มมากแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป และคำพูดคำนี้เองทำให้เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้แหละควรที่จะเป็นภรรຍาที่เหมาะสมกับเขาที่สุด ดังนั้นแล้วพวกเขาจึงคบหาดูใจกันสุดท้ายก็ได้แต่งงานกัน

พวกเขาทั้งสองคนนั้นจัดงานที่โรงแรมแห่งหนึ่ง เพราะว่าในช่วงนี้ธุรกิจงานที่บ้านกำลังไปได้ดี มีเงินเก็บอยู่บ้างภาระค่าใช้จ่ายก็พอไปได้ ในงานก็มีแขกเข้ามามากมาย ทั้งญาติพี่น้องเพื่อนสนิทและลูกค้า

อาคัง เขาได้สัญญาต่อหน้าทุกคนว่า เขาจะดูแลภรรຍาคนนี้ให้ดีที่สุด จะทำให้ภรรຍาคนที่มีความสุขที่สุด จะไม่ให้ลำบาก จะยอมทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเธอคนนี้เพีຍงคนเดียว งานแต่งของเขาทั้งสองคนก็ผ่านไปได้ด้วยดี

เย็นวันนี้ในช่วงที่เขากำลังจะเข้านอนหลังจากที่อ่อนเพลีย หลังจากที่เตรียมงานแต่งและพิธีต่าง ๆ มากมาย อยู่ ๆภรรຍาของเขาก็ตัวร้อน เขาจึงคิดว่า อากาศที่นี่หนาว หิมะตกมากแค่ไหน ตอนงานแต่งเธอใส่แค่เสื้อผ้าบาง ๆ แน่นอนว่าเธอจะต้องเป็นไข้อย่างแน่นอน เขาจึงรีบออกจากบ้านไปซื้อຍามาให้ภรรຍาของเขาเอง เพราะว่าในบ้านไม่มีຍาสำรองเอาไว้เลย

เมื่อเขาได้นอกจากประตูยังไม่ถึง 2 นาที เขาก็นึกเอะใจว่าเขาลืมพกโทรศัพท์มาด้วย เป็นคนส่วนใหญ่ในที่แถวนั้นใช้แอปมือถือในการจ่ายสินค้า เขาจึงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องเพื่อเอาโทรศัพท์ แต่พอเขาไปถึงหน้าประตูบ้าน เขาได้ยินเสียงมาจากข้างในบ้าน ก็เลยแอบแนบหูฟัง เสียงภรรຍาของเขาตะโกนด่าแม่ของเขาเองอยู่

“ขนาดแก่จะลงโลงอยู่แล้ว ยังจะทำอะไรแบบนี้อีกหรอ กลับบ้านของแกไปเถอะ ฉันไม่ต้องการให้แกมาอยู่ร่วมกันกับเราสองคน แก่แล้วยังไม่เจียมตัว ไปให้ไกลเลยนะ”

เขารู้สึกตกใจที่ได้ยินเสียงภรรຍาพูดกับแม่ของเขา จะรีบเปิดประตูออกไป เขาเห็นแม่ของเขาก้มหน้าไม่พูดอะไรเลยสักคำ แม่ยืนน้ำตาตก คุณภรรຍาของเขาก็เอามาชี้หน้าแม่

เขารู้สึกผิดหวังกับภรรຍาของเขามาก สิ่งทุกอย่างมันพังทลายลงเพีຍงวินาทีนั้น ทำไมคำพูดของภรรຍาของเขาช่างแตกต่างอะไรมากขนาดนี้ ในตอนเช้าตอนทำพิธีแต่งงานเธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานและเรียบร้อย แต่พอตกดึกทำไมถึงได้เป็นขนาดนี้

ผมไม่คิดอะไรเลย ผมตัดสินใจที่จะขอหย่ากับภรรຍาคนนี้ทันทีโดยไม่ลังเล น้ำตาของแม่ยังคงไหลออกมาไม่หยุด อาคัง กราบขอโทษแม่ของเขา ที่พาผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิต ผมทำถูกแล้วใช่ไหมครับ ผู้หญิงคนนี้คงไม่เหมาะกับผมจริง ๆ ใช่ไหม

แหล่งที่มา: อ่านนะ

เรียบเรียงโดย sharesod.com