หากสวยแค่กายจะทำให้ “หลง” สวยที่ใจต่างหากที่ทำให้ “รัก”

การดำเนินชีวิตไปแต่ละวันนั้นของคนเรา ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดาย เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก หากตัวเรานั้นไม่มีแรงใจไม่มีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ดั่งเช่นเรื่องราวนี้

เรื่องมีอยู่ว่า ศาสตราจารย์ผู้เกษียณอายุราชการคนหนึ่ง ใช้ชีวิตช่วงบั้นปลายกับภรรยาเฒ่าอย่างมีความสุข ตื่นเช้ามาไปตลาด จับจ่ายซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ บ่ายคล้อยออกไปดื่มชากาแฟตามร้านของเหล่าลูกศิษย์

ค่ำ ๆ หลังทานอาหารเย็น สองสามีภรรยานั่งอ่านนิตยสารไม่ก็เช็คภาพถ่ายในไลน์ที่บุตรสาวเพียงคนเดียว มักส่งมาให้..เธออยู่อเมริกา

เช้าวันหนึ่งเมื่อเดือนก่อน..ตอนที่เขาลุกจากเตียง มือทาบกับผ้าปูที่นอนที่ชื้นด้วยน้ำ “ยายแก่ เธอฉี่รดที่นอนเหรอ?” เขาเอ่ยหยอกภรรยาเฒ่าไม่มีปฏิกิริยาตอบรับของฝ่ายภรรยา

เธอสิ้นลมไป ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว “อย่าโศกเศร้าเสียใจ ภรรยาของคุณเธอไป ในที่ ๆ ดีที่สุดแล้ว”

“ให้ผมมานอนเป็นเพื่อนอาจารย์ไหมครับ สมชัยและวีณาก็จะมาด้วยนะครับ” คำปลอบประโลมใจที่เพื่อน ๆ และเหล่าลูกศิษย์เข้ามาปลอบประโลมใจ แต่เขายังคงยืนนิ่ง ปฏิเสธด้วยใบหน้าเรียบเฉย เงียบขรึมเหมือนที่เขาเป็นอยู่ในก่อนหน้านั้น

คืนหนึ่ง.. เขาเขียนจดหมายยืดยาวถึงลูกสาวเพียงคนเดียว ด้วยหน้าที่การงานทำให้เธอกลับมาส่งคุณแม่ไม่ทัน ชายชราหยิบจดหมายขึ้นมาจูบ

“ลาก่อนลูกรัก” เขาวางจดหมายและหยิบขวดยานอนหลับขึ้นมา ข้างขวดยานอนหลับเหมือนภรรยาของเขากำลังยิ้มให้ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์บนหัวนอนก็ดังขึ้น

“พ่อค่ะ ตอนนี้หนูอยู่สนามบินแล้วค่ะ เจ้านายใจดีให้หนูลาพักร้อน มาอยู่เป็นเพื่อนพ่อหนึ่งเดือนค่ะ 30 นาทีเจอกันนะคะพ่อ หนูรักพ่อค่ะ”

หลังจากศาตราจารย์เล่าให้ลูกศิษย์ฟังเสร็จ เขาก็ยกแก้วน้ำชาขึ้นดื่ม “คุณรู้ไหม อะไรที่ทำให้คนเลิกคิดจบชีวิต” “ไม่รู้ครับท่าน” ลูกศิษย์เก่าของชายชราตอบ“ไม่ใช่คำสอนในศาสนา ไม่ใช่นักจิตวิทยา ไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทอง แต่มันคือความรู้สึกง่าย ๆ ที่เรียกว่าถูกรัก นั่นก็คือยังมีคนที่รักเราอยู่”

คุณรักคนรอบข้างคุณหรือยัง

แหล่งที่มา: aromyendee

เรียบเรียงโดย sharesod.com

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *